معرفی کتاب «پرونده هسته ای ایران و حقوق بین الملل؛ نگاهی غیر ایرانی و چندگانه»

به دنبال انتشار گزارش ماهxadهای ژوئن و آگوست 2003 مدیرکل آژانس، شورای حکام طی اولین قطعنامه خود تردیدهایی را در مورد ماهیت صرفاً صلحآمیز برنامه هستهای ایران دامن زد که از آن روز به عنوان مبنای «نگرانی جامعه بینxadالمللی» قلمداد شد. همچنین با طرح وجود برخی قصور و نقضهای ادعایی نسبت به تعهدات پادمانی مساله «مسئولیت بینxadالمللی جمهوری اسلامی ایران به دلیل نقض تعهدات بینxadالمللی» نیز همواره مورد استناد قرار گرفته است. نگرانیxadهای امنیتی به همراه نقضxadهای ادعایی موجب آن شد که شورای حکام آژانس در سال 2006 تصمیم به گزارشxadدهی وضعیت برنامه هستهxadای ایران به شورای امنیت گیرد و متعاقب آن یک بیانیه و قطعنامه (قطعنامه 1696) از سوی این شورا به منظور الزامxadآور ساختن برخی درخواستهای شورای حکام آژانس که اساساً ماهیتی اعتمادساز و داوطلبانه داشتند، به تصویب رسید. در ادامه با توجه به عدم تمکین کشورمان نسبت به تجویزات شورای امنیت، مجموعهxadای از قطعنامهxadها حاوی تجویزات هستهxadای و حتی گاه غیرهستهxadای و همچنین دربرگیرنده برخی تحریمxadها (قطعنامهxadهای 1737، 1747، 1803 و 1929) صادر گردید. قطعنامهxadهای شورای امنیت وظیفه جادوئی را برعهده گرفتند تا از مس قطعنامهxadهای شورای حکام، طلای قطعنامهxadهای شورای امنیت بسازند. ورود شورای امنیت موجب شد که فضای همکاری و ارادی به فضای اجباری تبدیل شود به قسمی که عملکرد شورای امنیت در قبال احتجاجات حقوقی بینxadالمللی کمتر قابل خدشه بود. این مسیر اجبار تا تصویب قطعنامه 2231 مورخ 14 جولای 2015 ادامه پیدا کرد تا اینکه پس از این قطعنامه در یک فضای مبتنی بر سازش، طرفین به راهxadحلxadهای قابل قبول رسیدند.

به اهتمام دکتر عبدالله عابدینی، دانش آموخته دکترای حقوق بین الملل دانشگاه تهران و مدرس دانشگاه

بهمراه دیباچه دکتر سید حسین سادات میدانی، عضو هیئت علمی دانشکده روابط بین الملل

دریافت فهرست مطالب، دیباچه و پیشگفتار

خرید اینترنتی